حجت الاسلام و المسلمین ماندگاری:

کدخبر: 1050

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیت حضرت‌علی(ع) توجه جدّی ایشان به وضعیت ایتام و خانواده‌های بی سرپرست بود.این رویه در سراسر عمر با برکت مولای متقیان به چشم می خورد.نکته جالب توجه این است که روحیه احساس مسئولیت نسبت به مردم و هم نوع در ایشان که حکومت جامعه اسلامی را بر عهده داشت ، زنده و پویا بود و همین مطلب باعث محبوبیت ایشان در بین مردم عصر خود و امروز شده است

سرویس مذهبی قزوین خبر گزارش می دهد: 

 مولای متّقیان درحقیقت یتیم‌نوازی را همچون میراثی ماندگار از رسولخدا(ع) به ارث گرفتند و به این وسیله به نیاز ایتام رسیدگی می‌کردند؛ چنان‌که پیامبر اعظم(ص) در این‌زمینه تأکید فرمودند: «خدا بر نیکی به یتیمان به‌سبب جدایی آنان از پدرانشان ترغیب فرمود، پس هرکس از آنان حفاظت کند خدا از وی حفاظت می‌کند». بر این‌اساس اولین پیشوای برحق شیعه نیز بر سبیلِ مستقیم رسول‌خدا(ص) حرکت کردند تا کسی از یتیمانی‌که داغ والدین خود را دیده‌اند، در جامعۀ اسلامی مغفول نماند.

در فرازی از وصیت‌نامۀ ارزشمند حضرت‌علی(ع) به ایتام این‌چنین اشاره شده است: «خدا را، خدا را دربارۀ یتیمان درنظر داشته باشید تا مبادا دهانشان از غذایتان محروم شود و در حضور شما تباه شوند». درحقیقت بخش اعظم زندگی حضرت‌علی(ع) با رسیدگی به ایتام سپری شد و آن حضرت شبانه با کیسه ای مملو از نان و خرما، خودشان را به درب خانۀ ایتام و فقرا میý‌رساندند تا آن‌ها گرسنه نمانند و حتی با دست‌های مبارک خویش لقمه در دهان کودکان یتیم می‌گذاشتند، با آن‌ها بازی کودکانه می‌کردند، کمک حالشان بودند و این مسأله تا پاسی از شب ادامه داشت، تا به اذان صبح نزدیک می‌شدند.

نقل است مولی‌الموحدین(ع) شبی از کنار خانۀ زن تهیدستی گذشتند که فرزندانی خردسال داشت و آنان از گرسنگی گریه می‌کردند و او آن‌ها را سرگرم می‌کرد تا بخوابند. آن زن دیگی بر اجاق نهاده بود که در آن جز آب چیزی نبود، تا آن‌ها فکر کنند به‌زودی غذا آماده می‌شود. حضرت با غلام خویش به‌سوی خانه خود رفتند و ظرف کوچکی خرما و کیسه‌‌ای آرد برداشتند و روانۀ آن خانه شدند. با اجازۀ زن وارد خانه شدند و نان تهیه کردند و با خرما به دهان بچه‌ها گذاشتند.

امام‌علی(ع) در یتیم‌نوازی تنها به فکر خورد و خوراک ایتام نبودند؛ بلکه برای تربیت آن‌ها نیز تدابیر ویژه داشتند تا کودکان یتیم نیز راه زندگی را یاد بگیرند و به افرادی شجاع و فعّال در عرصه‌های اجتماعی بدل شوند.

آن‌حضرت در مواجهه با هر یتیمی، خود را مسئول زندگی وی می‌دانستند و همۀ آحادِ جامعه را به توجه به ایتام و بی‌سرپرستان توصیۀ مؤکد می‌کردند. از دیدگاه امیرالمومنین(ع) رسیدگی به ایتام، بالاترین اعمال و عبادات مؤمن است، چنان‌که خودِ حضرت درمقابل کودک یتیم بسیار متواضع و مهربان بودند و می‌فرمودند: «بر هیچ‌چیزى مثل کودکان یتیم آه نکشیده‌ام» و همواره تأکید می‌فرمودند: «دربارۀ یتیمان از خدا بترسید، مبادا گرسنه بمانند و در جمع و جامعۀ شما تباه شوند».

این روایات و بررسی سیرۀ زندگی حضرت‌علی(ع) به ما گوشزد می‌کند که یتیم‌نوازی تا چه‌اندازه در توسعۀ برابری در جامعه تأثیرگذار است؛ چراکه ایتام بی‌سرپرست هم حق دارند از تمامی مواهب جامعه بهرمند شود و نمی‌شود صِرفِ نداشتن سرپرست، آن‌ها را به حال خود رها کنیم.

مولای‌متقیان(ع) حتی در آخرین لحظات حیات خویش هم به یاد ایتام بودند و سفارش آن‌ها را به حسنین(ع) و سایر فرزندان گرامی خویش می‌کردند. بنابراین بر ما واجب است که یتیم‌نوازی را از سیرۀ علوی بیاموزیم و این دیدگاهِ ارزشمند را در تمامی جامعۀ خود و سایر جوامع، تسرّی دهیم تا حقانیّت سیرۀ علی(ع) ادا شود.

 

انتهای پیام/حزب الله سایبر 

 

ارسال نظرات

آخرین اخبار