حجت الاسلام و المسلمین علیزاده:

کدخبر: 513

مشکل اینجاست که چگونه شاد بودن را نیاموخته ایم و نمی دانیم که می شود در سایه اسلام و معنویات زیبا و خوشحال زندگی کرد، این در حالی است که توصیه های دینی تماما به نشاط انسان ها مرتبط و آرامش در معنویات حاصل می شود.

به گزارش سرویس فرهنگی قزوین خبر؛ نوروز از جمله ریشه دارترین و کهن ترین رسومات ایران زمین است که در طی جشن های چند هزارساله ی خود به استقبال از بهار و گردش دوباره حیات می رود.

گذشتگانِ این سرزمین نوروز را نه فقط به لحاظ شکوفه زدن درختان و سبز شدن دامنه های طبیعت به جشن و سرور می گرفتند، بلکه هر یک از این سبز شدن ها و جوانه زدن ها نشانه ای برای شروع و حرکتی دوباره در امتداد زندگی بوده است.

نوروز با مراسمات ویژه خود همواره مظهر نو شدن، تازه شدن بوده و در این میان عده ای تنها به برق کفش روی گنجه و رخت و لباس بسنده می کنند و بعضی دیگر که در لایه های عمیق تر این زندگی قدم می زنند به دنبال جریان تازه و فهمی جدید در سال نو می باشند.

تجلی اسلام در این سرزمین موجب قرارگیری آیین های کهن ایرانی در کنار آیین های اسلامی شد و از آن پس یک مسلمان ایرانی در کنار رسومات سرزمین خود به پایبندی به ارزش های دین سعادت مندانه ی خود پرداخت.

در این میان چند سالی است که ایام عزاداری مادر سادات، حضرت فاطمه مرضیه (س) با شروع سال جدید و جشن آیینی مردم ایران زمین تقارن پیدا کرده است؛ حفظ حرمت و برپایی مراسمات عزای حضرت زهرا در میان مراسمات نوروز یکی از دغدغه های مسلمانان و ارادتمندان به آن بانوی بزرگوار شده است.

به همین مناسبت خبرنگار فرهنگی قزوین خبر در گفت و گوی اختصاصی با حجت الاسلام و المسلمین سید مطهر علیزاده، به بررسی این تقارن و نحوه عملکرد مردم در برابر این موضوع پرداخت که متن این صحبت را در ادامه می خوانیم:

نوروز، از جمله رسومات تاریخی و کهن ایرانیان است که سال ها پیش از ظهور اسلام به جشن و سرور برگزار می شده است که البته پس از ورود اسلام به این سرزمین مورد اصلاحاتی قرار می گیرد.

اسلام، روشی برای سعادت دنیا و آخرت انسان هاست و برخلاف نگرش عده ای که گمان می برند این دین آسمانی صرفا با توجه به عقبی از دنیا غافل شده و حتی موجبات سختی زندگی را ایجاد کرده ، برای شکوفایی و لذت بخشی به هر دو دنیای انسان ها به وجود آمده است.

با این نگاه می توان اسلام را اصلاح کننده آداب و رسوم ملل مختلف دانست به این معنا که این دین پس از گسترش در سرزمین های مختلف نه تنها آیین کهن آن ها را از بین نبرد بلکه با نگرش ترمیم جهت منفعت رسانی به مردم به اصلاح آن مراسمات پرداخت که نوروز در ایران زمین نیز نمونه ای از این رسومات منطبق شده با اسلام است چراکه در پی مسلمان شدن ایرانیان بعضی از مراسمات لهو و بیهوده نوروز از میان رفت و دیگر آداب و سنن آن که تضادی با اسلام و در واقع سعادت دنیا و آخرت انسان ها نداشت به قوت خود باقی ماند.

motahar2

از جمله رسومات پسندیده نوروز که در تطابق با دین مبین اسلام نیز هست، صله رحم و دید و بازدید اقوام، پاکیزه کردن خانه و جسم، هدیه دادن و به دیدار بزرگتر ها رفتن است.

نکته قابل توجه شباهت بسیار نوروز و عید غدیر در برگزاری مراسم می باشد؛ به سند شیخ عباس قمی در مفاتیح الجنان، 18 ذی الحجه سال دهم هجرت مصادف با 27 یا 28 اسفند ماه بوده است؛ بعد از معرفی عمومی  ولایت امام علی (ع) از سوی پیغمبر اکرم، حضرت سه روز را به عنوان جشن و سرور اعلام کردند که امام رضا(ع) از جمله اعمال این سه روز را هدیه دادن به یکدیگر، گشایش و توسعه دادن به زندگی اهل و عیال، دور هم جمع شدن و احسان و نیکی به هم، اطعام برادران و لبخند زدن می دانند.

نگاهی کوتاه بیانگر شباهت آداب نوروز و بزرگ ترین جشن شیعیان یعنی عید غدیر است بنابراین اسلام هیچ مخالفتی با جشن و سرور های در چارچوب ندارد.

یکی از توصیه های مهم ائمه در برپایی جشن ها، اتحاد و شادی های دست جمعی است چراکه در پی آن غم ها زدوده می شود و در سایه خوشحالی و همدلی، عمرها افزایش می یابد؛ خداوند نیز به فضل و رحمت خود به دنبال نیکی و الفت بندگان نسبت به هم پاداش خواهد داد.

متاسفانه مشکل اینجاست که چگونه شاد بودن را نیاموخته ایم و نمی دانیم که می شود در سایه اسلام و معنویات زیبا و خوشحال زندگی کرد، این در حالی است که توصیه های دینی تماما به نشاط انسان ها مرتبط و آرامش در معنویات حاصل می شود.

حال چند سالی است که نوروز باستانی با ایام عزای حضرت صدیقه کبری (س) متقارن شده است؛ عزای بانویی که خداوند ایشان و 13 معصوم پاک دیگر را برای سعادت دنیا و عقبی انسان ها و به عنوان الگوی تمام عیار چگونه زیستن آفریده است و درواقع آن بزرگوراران حجت بر تمام بشریت و نه تنها مسلمانان هستند که خداوند به برکت وجود مبارک آن ها دیگر موجودات عالم را خلق کرد.

کمی معرفت به آن بانوی بزرگوار هر آزاداندیشِ استکبارستیزی را فارغ از دین و مذهبش شیفته و شیدای ایشان می کند؛ محبت عمیق حضرت به انسان ها، تقدم دعای برای همسایگان بر دعای اهل بیت خود و نگرانی ایشان برای تمامی انسان ها به ویژه شیعیانشان موجب حس عاطفی و تعلق خاطر عمیقی میان انسان و آن بزرگوار می شود.

motahar4

کسی که ارادت و عشق به حضرت زهرا را درک کرده و حقیقتا به معرفت مقام مادری آن حضرت برای تمامی بشریت دست یافته باشد چگونه رفتار کردن  در عزای "مادر" حتی اگر متقارن با شروع سال جدید و نوروز  باشد را می داند.

کسی که به معنای مادر بودن ایشان پی برده باشد خوب می داند که در عزای حضرت می بایست به دیدار مادر رود، در بازدیدها مراعات کند، رخت و لباس نو را بگذارد برای بعد از عزا؛ در واقع اتفاق عجیب و خاصی در این تقارن رخ نمی دهد؛ کسی که دلداه باشد راه و روش را خود می داند و همانطور که اگر مادر و پدر دنیوی خود را از دست داده باشد به عزا می نشیند.

نکته ای که باید در این تقارن مورد توجه خاص قرار گیرد محوریت حضرت صدیقه طاهره (س) بر عالمی است که هر سال اول فروردین را به جهت تازه شدن طبیعتش به جشن می نشینیم پس روا نیست به بهانه ی این تازه شدن حرمت بانویی شکسته شود که آفرینش همین طبیعت و هستی از ایشان است.

خداوند بهار رو به یمن حضور حضرت صاحب الزمان متحول می کند، نزولات و برکات را جاری می سازد، به برکت وجود مبارک ایشان روزی می خوریم و همین خریدهای عیدانه به دلیل حضورحجت است پس کم ترین کار ممکن حرمت نگه داشتن آقایی است که برای مادر عزادارند؛ نکته قابل اهمیت حفظ رابطه ی با اهل بیت است.

در این میان صدا و سیما نقش موثری در ایجاد این ارتباط دارد چراکه مردم همواره تابع خواص هستند البته سخت گیری های بیش از حد و بیان حرام بودن نوروز کار صحیحی نیست اما رادیو و تلوزیون با ساخت برنامه های مناسب در این نوع تقارن ها می بایست ارادت به اهل بیت را آشکار کند و هنرمندانه به تولید محتواهایی با محوریت آن بزرگواران بپردازد که متاسفانه چیزی که در شروع سال 94 شاهد بودیم عدم تناسب برنامه ها با این تقارن بود که امید است در مناسبت های بعدی هوشمندانه و با ارادت بیشتری به آن توجه شود.

 

انتهای پیام/

 

 

ارسال نظرات

آخرین اخبار