محمد رحمانی

کدخبر: 1805

چرا باید از کشوری که آن را رسما دشمن می دانیم انتظار داشته باشیم در مذاکرات حقوق طرف ایرانی را لحاظ کند

به گزارش سرویس سیاسی قزوین خبر؛محمد رحمانی از فعالان رسانه ای در صفحه اجتماعی خود چنین نوشت:

این روزها بسیاری از مسئولین محترم کشور مدام می‌گویند که امریکایی‌ها با خباثت، دبه درآوردند و برجام را اجرایی نکردند و چه چه...

امریکایی‌ها این روزها در داخل به عدم صداقت متهم می‌شوند و مسئولین ایرانی هم به اینکه حسن نیت‌شان را این گرگ وحشی دریده است، ابراز نارضایتی می‌کنند!

اگر بنا به شنا کردن در مسیر جریان باشد، ما هم باید چنین بنویسم و چنین تکرار کنیم تا از محبت بودجه‌های حمایتی از رسانه‌های انقلابی بهرمند شویم یا حداقل گزندی به موجب تفاوت تحلیل با جریان غالب بر ما وارد نشود.

اما اجازه دهید صریح بنویسم، آیا امریکا  در case Study برجام بدعهدی کرده و از صداقت به دور بوده است یا مسئولان  دولتی ایران شکستی دیگر را در تاریخ دیپلماسی و حقوق بین الملل به یادگار گذاشتند؟!

بد نیست تا کمی به گذشته باز گردیم و مرور تاریخ کنیم:

در حالی که مسئولان امریکایی صراحتا  از روز اول تاکید داشتند تنها قسمتی از تحریم‌های هسته‌ای لغو و اصولا ساختار و نظام تحریم حفظ می‌شود. در داخل عده‌ای با اعلام جشن آن هم برای معامله‌ای که قرار بود با عقب نشینی از دست آوردهای هسته‌ای و پلمپ و تعلیق و تخریب قسمتی از آن دانش و فناوری، موجب شود تا پول‌های خودمان را به خودمان  باز گردانند، آن را پیروزی بزرگ و ترک برداشتن و فرو ریختن تحریم‌ها عنوان  یا به عبارت دقیق‌تر جا زدند!

این در حالی است که امریکایی ها بلافاصله بعد از مذاکرات اولیه، پیش نویس برجام را منتشر کردند و این مسئولان ایرانی بودند که از شفافیت اطلاع رسانی گریزان بودند؟

اگر چه در این بحث کوششی برای نقد آکادمیک و مورد به مورد برجام و تناقضات بیان شده از سوی مسئولان ایرانی در مقابل صراحت لهجه مقامات امریکایی نمی شود، اما از باب مرور حداقلی  به چند مورد تنها اشاره می‌کنیم:

مگر در ضمیمه 5 برجام قید نشده است که قوانین تحریمی اروپا فقط تعلیق شده و برخی حتی تا 8 سال دیگر تعلیق هم نمیشود.

مگر  مطابق بند27 قطعنامه تکالیف برجام فقط مخصوص ایران است، یعنی ایران پذیرفته استثناء باشد و حقوق کمتر و تکالیف بیشتری را بپذیرد.

مگر بارها منتقدان نگفتند و ننوشتند که ابهام نویسی شگرد حقوق دانان قدرت های جهانی است تا امتیازات خود را بر اساس تدوین انضمامی مباحث، کاملاً  آن را محقق کرده و از  سوی دیگر تعهدادت خود را انتزاعی مطرح کرده تا قابل تفسیر باشد!

مگر یادتان رفته مقامات امریکایی از روز نخست بر نابودی آب سنگین اراک نظر داشتند و رسما در رسانه ها هم از آن یاد کردند و در عوض مقامات ایرانی یک روز از باز طراحی و ارتقا آن و روز دیگر از تبدیل آن به اب سبک و روز دیگر از حفظ آن و ...سخن می گفتند و البته در نهایت در عمل صداقت امریکایی ها اثبات شد !

چرا باید از کشوری که آن را رسما دشمن می دانیم انتظار داشته باشیم در مذاکرات حقوق طرف ایرانی را لحاظ کند، آنان بر اساس چارچوب های منافع ملی خود دیپلمات هایی شایسته و البته صادق برای کشور خود هستند، آیا غیر از این است؟! امروز عدم اجرایی شدن آنچه ما انتظارش را داشتیم نه ماحصل بد عهدی امریکایی ها بلکه ماحصل شکست در مذاکرات است، و فرافکنی مسئولان داخلی نمی‌تواند واقعیت را کتمان کند.

همانگونه که پیش تر در قرارداد الجزایر نیز شکست تاریخی و مفتضحانه در عرصه دیپلماسی خود را به عنوان پیروزی بزرگ جا زدیم! آنجا هم ایران از یک سو با گروگان گیری حیثیت بین‌المللی و دیپلماتیک اش خدشه دار شد و در مقابل هر روز در یکی از نقاط جهان برای سفارتخانه های ایران مشکلی پیش می آمد و در عوض و معامله گروگان‌ها، شرایطی را پذیرفت که امریکایی‌ها بدون رجوع به محاکم بین المللی از پول‌های بلوکه شده ایران در فرآیند و توافقی دو طرفه برداشت کنند و حتی به اتباع ایرانی و غیر امریکایی هم نیز خسارت دهد! و جالب تر و یا بهتر است بنویسم فاجعه بارتر آنکه ایران همزمان متعهد شد تا در صورت پایین امدن سطح ذخیره بلوکه شده دارایی‌های ایران، با واریزی مبالغ جدید همواره، ذخیره آن در سطح 500 میلیون دلار باقی نگه دارد تا با خیالی آسوده تر برداشت‌ها استمرار یابد ...

داستان زیاد است و ما که سرمان به شیره مالی خو کرده است...


 

ارسال نظرات

آخرین اخبار